آسیب های جهانی شدن دین

یکی از دغدغه های کنونی اندیشمندان مسلمان چگونگی مواجهه با پدیده جهانی شدن است. ابهام در واژه های نوپدید سبب رواج برداشتهای متعدد و متنوع پیرامون آنها می شود. جهانی شدن یکی از این واژه هاست. گرچه در سالهای نخست ورود این اصطلاح به زبان فارسی، بیشتر در حیطه مسائل اقتصادی به کار می رفت ولی امروزه سخن گفتن از ابعاد فرهنگی و اجتماعی آن نیز در محافل علمی مورد توجه قرار گرفته است. به نظر می رسد اگر جهانی شدن را به عنوان یک اصطلاح متداول در چند سال اخیر به کناری بگذاریم و تنها با تکیه بر مفهوم لغوی آن، به بررسی آموزه های دینی بپردازیم، به نتایجی می رسیم که می تواند در تحلیل مفهوم جهانی شدن به عنوان یک اصطلاح ما را کمک کند. مروری بر مفاد متون دینی و فرهنگی دینی ما را با این واقعیت غیرقابل انکار روبرو می سازد که دین (اسلام) یک پدیده جهانی است و در تجربه تاریخی خود همواره برای جهانی شدن کوشیده است و امروزه نیز دینداران و پیروان آیین حنیف اسلام باید برای جهانی شدن آن بکوشند. مستندات زیر این ویژگی اسلام را گواهی می کنند:

آیات قرآنی 
آیات زیادی از قرآن کریم به صراحت یا به صورت غیرمستقیم از جهانی بودن رسالت پیامبر و محدود نبودن آن به مصر و عصر مشخصی سخن گفته است و نگاه جهانی دین را حکایت کرده است. به عنوان نمونه به این آیات می توان اشاره کرد: «قل یا ایها الناس انی رسول الله الیکم جمیعا الذی له ملک السموات و الارض؛ بگو ای مردمان، من فرستاده خدا به سوی همه شما هستم، خدایی که پادشاهی آسمان و زمین از اوست» (اعراف/ 158). «و ما ارسلناک الا رحمه للعالمین؛ و ما ترا نفرستادیم، مگر رحمتی برای همه جهانیان» (انبیاء / 107). «تبارک الذی نزل الفرقان علی عبده لیکون للعالمین نذی